The oddities of nature

Án titils

Gangandi um nótt í borgaralegri sveit,
fyllast lungu mín hægt
útblástursblönduðu lofti, fifty fifty
sleikjó nemur við svört og bleik munnvikin.
Rykmettun 400 µg/m³ og ég anda með annarri nösinni.
Hálfljósmengaður himininn undirstrikar Karlsvagninn
með neongrænu tússi
og manngerða fjallið í götunni minni hefur verið fjarlægt.

Með karamellur í rassvasanum

Með karamellur í rassvasanum
Bíð eftir að þær mýkist
Geng allan daginn
Með karamellur í rassvasanum.

Hún var glerhörð í morgun,
Óþroskuð, óæt
Ég fann það með puttunum
Ég setti tvær til vonar og vara
Ef ég skyldi vilja aðra seinna.

Hún var ljúffeng loksins þegar ég át hana
Mjúk, teygjanleg og
Ef ég væri með lélegar fyllingar
Þá myndi ég kyngja þeim með.
Svo át ég hina.

Ó vissa

Hún hefur komist að niðurstöðu um hvað það er sem hún verður að gera. Þetta gengur ekki lengur eins og þetta er núna, hún er öll í glundroða, ekki nógu skipulögð og hún er fullkomlega ósamkvæm sjálfri sér. Hún verður að byrja upp á nýtt, hefur ákveðið að endurskipuleggja persónu sína, og endurskrifa sjálfa sig. Á rithöfundamáli myndi þetta kannski kallast persónusköpun, nema að í þetta sinn á hugtakið við hana sjálfa. Hún ætlar að skrifa inn nýjan hugsunarhátt í persónu sína, nýtt útlit, nýjan smekk, allt nýtt. All mun vera kyrfilega skipulagt, sett saman í kerfisbundna dálka og hópa, líkt og í forriti þar sem enginn "random" fítus er til staðar, nema hugsanlega í fyrirframákveðnum aðstæðum. Ekkert mun koma á óvart og ekekrt, nema hún sjálf, getur ráðið sínum eigin örlögum.

Kennileiti persónu

Þegar ég lít upp sé ég glitta í höfuð hans ofan á húsþaki. Hann hefur verið að sóla sig þarna uppi, hugsanlega að reykja- í bleikri skyrtu. Ég tók eftir því hverju hann klæddist en ekki hvernig andlit hans leit út, Ef ég hitti hann fimm mínútum seinna úti á götu myndi ég ekki þekkja hann. Ef hann hefði verið bera að ofan hefði ég líklegast tekið mest eftir skyrtuleysinu, en ef fataleysi væri alls ekkert óeðlilegt og fólk væri yfirleitt nakið úti á götu hefði ég þá betur tekið eftir andliti hans eða hefði ég frekar tekið eftir bringuhárum/bringuháraleysi hans?


Ef allir hefðu nákveæmlega sama eins líkama væri fólk þá minna feimið við að sýna þá? Fólk hefur mjög mismunandi andlit en a.m.k hérlendis er ekkert tiltökumál að sýna þau, andlit okkar og líkamar eru kennileiti sem hægt er að þekkja okkur af. Með því að bera búrkur eru konur þá að eyða kennileitum sínum?

Handy man hamrar

Ég horfði á þungt verkfærið í höndum mér, gat ekki komið þessu guðsvolaða lagi af heilanum mínum... "I'm a handy man...". Ekkerð slæmt lag í sjálfu sér, en flest verður leiðigjarnt eftir nokkra klukkutíma... Seinasta tímann hafði ég hamrað í takt við lagið í hausnum á mér, á mismunandi hraða, sungnu með mismunandi óþolandi röddum, oftar í þumalputtann held ég, en í höfuð naglans.
Talandi um nagla, og náunga sem kallaðir eru naglar... Er þá yfirleitt búið að hamra úr þeim allt vit? Hver er það sem gerir slíkt? Sá hlýtur þá að skarta stokkbólgnum þumalputta...

Um vinnustofuna Seyðisfjörður 2011

Nokkrir listnemar, íslenskir og erlendir, setjast að, ár hvert á Seyðisfirði, í sautján daga í þeim tilgangi að setja upp sýningu í Skaftfelli. Skaftfell er menningarmiðstöð Austurlands og staðsett á Seyðisfirði. Bærinn Seyðisfjörður er einskonar millistaður, nógu afskekktur til að hægt sé að finnast maður vera einn, en nógu tengdur til þess að maður flækist ekki í eigin þankagangi í einveru sinni. Þannig er staðurinn tilvalinn til sköpunar og íhugunar. Mörg verkin á sýningunni bera lauslega keim af náttúru staðarins og sérstöðu hans.

Axel, Bergur, Heidi, Helga, Jóhanna María, Leó og Sebastian eru þau sem nú dvelja þar.

Ég fékk póstkort um daginn. Það var ekki stílað á mig og heimilisfangið var ólesanlegt, það líktist ekki einu sinni addressunni minni. Póstberinn hlýtur að hafa sett bréfið í póstlúguna af einskærri tilviljun, ekki vitað hvað átti að gera við munaðarleysingjann og bréflúgan mín svosum virst jafngóð og hver önnur.
Ég opnaði bréfið nokkrum dögum seinna og í því stóð:
"Ég lifi í hliðarveröld sem staðsett er inni í bréfalúgunni þinni. Þú heitir kolröngu nafni þannig að ég vildi senda þér rétt nafn, líttu á umslagið!"

...

Í húminu fýkur silkifóðruð loðhúfa niður strætið sem tengir miðbæinn við vesturbæinn.
Í faldinum situr stakt hár fast, nýlitað svörtum pakkalit.
Það er nýbúið að rigna og bleikleitur pollur safnast yfir stífluðu holræsi.

Morguninn er hljóður enn um sinn og fyrstu vekjaraklukkurnar fara að hringja daginn inn.

Í borginni er alltaf einhver að deyja.

Samtíningur ljóða í safn

Hann flýtur þarna á vatnsyfirborðinu
í hvítu postulíninu,
liðaður og fallega hringaður
eins og vatnalilja,
hinn hvíti, hreini
tannþráður.
Þráðurinn sem hann notaði til að draga úr höfði hugmyndirnar, myndirnar
og hugsanaþræðina, til að þæfa úr þeim ull,
ullarband,
og prjóna úr þeim gull.

Gylltir eins og appersínugulir æðafuglar
taka þeir strætó
og virða fyrir sér útsýnið
í gegnum rispaðar rúður
í von um að sjá heiminn í nýju ljósi.
Á leið sinni safna þeir orðunum saman
í ljóð hinna röngu orða
yfirstrikuð orð, útþurrkuð,
ekki rétt skrifuð, ekki rétt hugsuð.
Á meðan fer fram uppskurður, bókagagnrýni
á þröskuldi andstæðra póla
þar sem skera skal úr hjartað og lungun
því það er rembihnútur á æðakerfinu
og tilfinningarnar mega ekki flæða til heilans.

Í gær meig ég í skóna.
Ég meika þetta ekki lengur.
Ég loka þær inni
til seinni afnota, misnota
ónota.

Innilokaðar,
innantómar að innanverðu
inni loka, inni í tóminu, inni verða um aldur og ævi.
Bíða eftir þér
lesa ljóð eftir þig.

Djöfull ertu frábær...
Eins og Tom Jones.

Ég sökka stundum feitt

Endilega láttu mig vita ef ég verð of sjálfhverf, mér er varla viðbjargandi. Ég er í ferli sem byggist á því að skilgreina sjálfa mig, skrifa ritgerðir um sjálfa mig, hugsa um sjálfa mig, gera umsagnir um sjálfa mig... Ég meira að segja blogga um sjálfa mig. Ekki eins og það hafi ekki verið nóg af því fyrir. Ég er meira að segja búin að vera svo upptekin í sjálfhverfunni að ég kaus ekki í stjórnlagaþingskosningunum.
En það er alltaf ég í samhengi við umhverfið, innblástur, idolin, áhrifavaldana, og það er svo erfitt að sjá hvað af þessu er það sem raunverulega hefur áhrif og hvað er það sem ég vildi að hefði áhrif. Auðvitað vill maður að áhrifavaldarnir séu ógeðslega svalir listamenn en ekki einhver róni úti í bæ... Þegar það hins vegar er róni út í bæ sem er áhrifavaldurinn þá reynir maður að dulbúa það með því að kasta fram eftirá nokkrum nöfnum svalra listamanna sem hafa unnið með rónum úti í bæ. En af því að ég er svo léleg í namedropping leiknum að þá þarf ég alltaf að leita heimilda, googla og þessháttar til að kasta nöfnunum fram. Sem gerir það að verkum að samtalið er komið á allt aðrar götur og það eina sem ég get gert er að vona að sama samtal eigi sér stað aftur, með einhverjum öðrum og ég get loksins nýtt mér nöfnin, ef ég er ekki búin að gleyma þeim... Ég sökka stundum feitt... Kannski er ég bara feit... Kannski er ég bara feik...
Með stjórnlagaþingið... Þing fólks, sem kannski getur haft áhrif á breytingar á stjórnarskránni. Kosningarnar-prufa hvernig persónukjör gæti hugsanlega virkað ef það yrði einhverntíman tekið upp...
Fólkið sem bauð sig fram: Örugglega gott fólk upp til hópa... En það sem það setur í kynninguna sína getur verið mesta bullshitt ever, hvað veist þú um það? Kannski er gellan sem þú vilt kjósa í fyrsta sæti siðlaus og segir hvað sem er til að komast í einhverja valdastöðu(sem er þó ekki mjög valdarík... Þýðir það þá að fólkið sem býður sig fram er heiðarlegt því það vill valdalausa stöðu?)
Orðin: ,,Hamingja, sameining og orka" geta staðið fyrir framan hvaða hlut sem er og þýtt mismunandi hluti, þau geta líka verið merkingarlaus, en af því þau eru sett fyrir framan eitthvað gerum við ráð fyrir að það sé sannleikur...(kemur frá Baldri bekkjó). Það að frambjóðandi noti þessi orð í kynningunni þýðir ekki að hann líti á þau á sama hátt og ég þegar ég les kynninguna hans. Hann gæti verið að meina þvíngaða hamingju(allir eiga að taka þunglyndislyf), sameningu(fasíska) og orku(íslendingar eiga allir að æfa líkama sinn og heila stíft ef til stríðs skyldi koma)...
Er ég ekki bara að afsaka mig með innantómum orðum?

Sjáiði á þessu hvernig týpa ég er?

Bækur:
Hinn guðdómlegi gleðileikur(ný þýðing í fullri lengd)
E-ð eftir Rögnu Sigurðardóttir skáldsagna- og ljóðahöfund
Microscopia eftir Robert Hooke(teiknar myndir úr smásjá)
Doris Deyr
E-ð eftir Kristínu Eiríksdóttur
E-ð Eftir Kristínu Ómarsdóttur (ekki Elskan mín ég dey)
Leigjandinn eftir Svövu Jakobsdóttur
Einmana Prímtölur(Þýdd bók) fæst t.d. í Hagkaupum
Icelandic Art today-gefin út í fyrra/hitteðfyrra...

Tónlist:
Eels(hljómsveit)
Sing for me Sandra(Ný íslensk hljómsveit)
Depeche Mode(Ég á Exciter)
Royksopp
Arctic Monkey

Annað:
sokkar með blúndu ofaná-helst svartir eða dökkir
legghlífar(e-ð prjónað/heklað með smáatriðum)
steingerfing


Uppfæri síðar... bíðið spennt;D

Varúð?

Einn dag framkvæmdi ég gjörning í skólanum...

Gólfin eru kál í bleytu

1012 dropar

Glærir veggir veita ekki skjól fyrir aðkasti heimsins. Splúndrast í þúsund og tólf (í hundraðasta veldi) mola ósýnilegir en stórhættulegir. Við hvern andardrátt læðast með gleragnir, dulbúnar sem loftagnir, glærar, í gasformi undir 1000 tonna þrýstingi. Ferðast um líkamann og setjast að á innri veggjum hjartans, bindast varanlegum sameindaböndum og þekja hjartahvelin. Ég verð að fá mér sterkbyggðari veggi næst til að verja glerhjartað mitt betur.

7. október ´10

Ég reyndi mitt besta til þess að skrifa þér bréf, segja þér hvað mér fyndist, hvernig mér liði, en pappírinn var gegnsósa af saltvatnsupplausninni og blekið barst um æðar pappírsins. Það var eins og pennin styngi blaðið og því blæddi svörtu galli. Engin orð voru skiljanleg, en þrátt fyrir það sendi ég bréfið. Það kæmi hvort eð er líðan minni betur til skila heldur en orðin hefðu nokkurntíma.

7. október ´10

kistill

Mig langaði að plata þig. Plata þig til þess að lesa ljóðin mín. Þú virtist engan áhuga hafa á þeim þegar ég sagði þér frá því sem ég hafði verið að bralla í textagerð. Þú spurðir mig hvenær ég ætlaði að mála handa þér mynd, ég mætti ráða hvað væri á henni. Ég notaði allskonar trikk til að vekja áhuga þinn, bjó til vídeo og setti ljóðin í undirtextann, en þú sofnaðir í miðju ljóði. Ég málaði texta á vegginn í stofunni þinni en þú settir yfir það veggfóður án þess að lesa það sem ég hafði að segja. Ég beitti öfugri sálfræði á þig, bannaði þér að opna dagbókina mína og þú lést hana í friði. Ég meira að segja reyndi að höfða til fornleifafræðingsins í þér, skrifaði textann á að því er virtist aldagamalt blað, setti það í fornan kistil og læsti. Þá setti ég lykilinn á kippuna þína, þessa með stjörnumerkinu þínu á. Svo kom ég til þín með kistilinn og sagðist hafa fundið hann uppi á háalofti. Ég spurði þig hvort þú vissir hvar lykillinn væri og þú sagðist hafa séð óþekktan lykil á lyklakippunni þinni. Við prófuðum dularfulla lykilinn og hann opnaði kistilinn án vandræða. Þú skimaðir yfir textann sem stóð á blaðinu og dæmdir hann á augabragði, ,,æj þetta er bara eitthvað úr einhverri dagbók" og lagðir hann aftur í kistilinn. ,,Þetta er hins vegar fallegur kistill."

7. október ´10